Ağustos 15, 2015

45

kalemde benim , kağıtta
bu yalnız kalışların hepsi benim ,
yokluğunda.
yanimdan hic ayrilmayan
bakmaya korktuğum gerçekler de benim.

karanlık olan taraflar benim
yumurtanin beyazini ayirmak gibi bir sey bu,
ama tat vermeyen bir doymuşluk hissi de yok değil .
görmedim diyebilir misin ?


terlemiş göğüs kafesimden akan öfkem
Yüzüme taktığım yürürken ki maskeler
hepsi bir olup , hep bir ağızdan
üzerimde sıkıcı bir gariplik olduğunu söylediler.
Doğru olabilir mi ?


Benim bu halimi atamadiğim anlar var,
en iyi sen bilirsin,
birlikte seyrettigimiz.
birlikte olamadigimiz yerler dahil
anlattıklarım var
ve kaçışlarım var sokağına kadar gelemediğim.


ve hep sonrasını iyi hayal ettiğimizden
aynı anda gülmüşlüğümüz ,
aynı dakiklarda uyandığımiz sabahlar var .
yok diyebilir miyiz ?
soru değil...


tam iyi oldun derken küfür ettiklerim ,
tam yanindayim derken ,
gidis biletini elimde görmüşlüklerim var

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder